همراهی با کودکان بسیار حساس | تالارهای گفتمان آدم‌های بسیار حساس

همراهی با کودکان بسیار حساس

نازنین

New Member
برخی کودکان رفتار ویژه‌ای دارد. هنگامی‌که اسباب‌بازی‌هایشان به زمین می‌افتد فریاد می‌زنند و وقتی‌که مادرشان با صدای بلند با آن‌ها گفتگو می‌کند، در خود فرو می‌روند.

در اصل این کودکان از یک احساس نیرومند خدادادی برخوردار هستند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که درصد بالایی از حساسیت‌ها ریشه فیزیولوژیک دارند و مادرزاد هستند. به‌هرحال نگران سخن مردم نباشید! این قضیه ربطی به کمبود اعتمادبه‌نفس و یا مهارت‌های اجتماعی فرزندتان ندارد و شما در این زمینه به‌هیچ‌روی مقصر نیستید.

کودکان بسیار حساس واکنش‌های گوناگون و شاید اغراق‌آمیزی به پیش آمدها نشان می‌دهند و در بسیاری از موارد برابر انتظار والدین خود رفتار نمی‌کنند. متأسفانه در جامعه این مسئله یک ناتوانی انگاشته می‌شود درحالی‌که ویژگی بسیار حساس بودن، یک نقطه قوت هست که حداکثر بیست درصد از جمعیت دنیا دارای آن هستند.

واقعیت این است که کودکان بسیار حساس از یک موهبت خدادادی برخوردارند و می‌توانند بهتر از کودکان معمولی، جهان را درک کنند و بشناسند.

ولی به چه کودکانی «بسیار حساس» یا Highly Sensitive Child اطلاق می‌شود؟


کودکان بسیار حساس کم و بیش دارای نشانه‌های زیر هستند:

  1. دارای احساسات نیرومند اند. از حس بویایی و شنوایی بسیار نیرومندی برخوردار هستند. در برابر درد حساسیت فراوانی نشان می‌دهند.
  2. به‌آسانی هیجان‌زده می‌شوند. واکنش های شدیدی بروز می‌دهند. گاهی به آن اندازه به هیجان می‌آیند که به گوشه عزلت پناه می‌برند.
  3. توانایی درکی بیشتر از همسالان خود و یا حتی بزرگ‌سالان را دارند. سؤالات هوشمندانه‌ای می‌پرسند و بسیار و عمیق اندیشه می‌کنند.
  4. در برابر پیش آمدهای پیرامون خود هوشیارانه عمل می‌کنند. متوجه مسائل و تغییرات کوچک مانند جابجایی جزئی اثاثیه یا تغییرات ظاهری دیگران می‌شوند.
  5. به غم و اندوه مردم حساسیت فراوانی نشان می‌دهند و برای یاری‌کردن به آن‌ها کوشش می کنند. به حیوانات ارزش فراوانی می نهند؟

درک ویژگی بسیار حساس بودن دشوار نیست، چه‌بسا هضم آن است که سخت هست. درهرحال هرچه زودتر آگاه به این ویژگی شوید بهتر است. آیا می‌خواهید کودکان بسیار حساس تان بدون اینکه خود را جدا با دیگران بدانند، اعتمادبه‌نفس شان را حفظ کنند؟ اگر پاسخ شما مثبت است به رهنمودهای زیر توجه کنید:

رفتار خود را با فرزندتان هماهنگ کنید نه بالعکس! فرزندتان را وادار به هماهنگ شدن با توده مردم نکنید، به‌جای آن بدون قید و شرط او را دوست داشته باشید. یادتان باشد شما نمی‌توانید سرشت فرزندتان را تغییر دهید، ولی او را باید از دوست داشتن خود، دل‌آسوده کنید.

همراه فرزند خود باشید، برای یافتن راه‌هایی برای تعامل با جهان به فرزندتان یاری رسانید. به‌عنوان نمونه اگر کودک شما ترجیح می‌دهد با گروه ویژه‌ای از کودکان سروکار داشته باشد به او در این زمینه کمک کنید.

بر روی نقاط قوت فرزندتان تمرکز کنید. هرگز به فرزند خود برچسب نزنید. کودک شما باید این موضوع را بداند که گیرایی او از جهان پیرامونش ژرف‌تر از دیگر کودکان است. به او یاری کنید نقاط قوت خود را شناسایی کند. شاید او متوجه مسائلی شود که بیشتر مردم درک نمی‌کنند، توان تخیل و تمرکز بهتری داشته باشد، برای مردم دلسوزی کند، دانش‌آموز بااستعدادی باشد،...


دگرگونی‌های کوچکی در زندگی فرزندتان بدهید:

اگر انجام تغییرات در زندگی او ناگزیر است، گام‌به‌گام پیش بروید تا کمتر نگران شود.


به‌جای هل دادن، راهنمایی کنید:

بیشتر کودکان بسیار حساس، هنگام تصمیم‌گیری دچار پریشانی می‌شوند و از روی حس ترس بیشتر اوقات از موقعیت‌ها بهره مناسبی نمی‌برند. گاهی بهترین کاری که شما می‌توانید انجام دهید، این است که او را در گرفتن تصمیمات تازه تشویق کنید. دربارهٔ تنبیه هم به همین‌گونه.


بهتر است به‌جای فریاد کشیدن بر سر فرزندتان، با نرمی به درست کردن رفتار او بپردازید. اگر فرزندتان بداند که تحت هر شرایطی همچنان او را دوست خواهید داشت، هنگام تصمیم‌گیری کمتر دچار دو دلی می‌شود و از تغییرات نمی‌هراسد. او باید بداند که شما کوشش نمی‌کنید شخصیت دیگری از وی بسازید.


شما می‌توانید فرزند خود را برای تعامل با جهان پیرامونش یاری کنید. یادتان باشد همه کودکان چه بسیار حساس و چه معمولی همیشه نیازمند چتر حمایتی پدرومادر خود هستند.
 
بالا